Echte mensen
Wat voor een soort mensen worden er straks op straat gezet als het Rijk zijn zin krijgt?
Lees hieronder de verhalen.
Getraumatiseerd en op straat
Een man vlucht, 28 jaar oud, vanuit Sri Lanka naar Nederland. In Sri Lanka heeft hij driemaal in de gevangenis gezeten en is hij gemarteld. Hij heeft hierdoor lichamelijke en psychische klachten gekregen.
In Nederland aangekomen wordt hij direct vastgezet. Hij vraagt asiel, maar de IND gelooft niet dat hij uit Sri Lanka komt. Daarom wordt zijn asielverzoek afgewezen. Ze proberen hem 2 keer uit te zetten, maar dat lukt niet. Hij wordt op straat gezet. Daar verergeren zijn klachten snel.
Vanwege zijn trauma heeft hij inmiddels wekelijks therapie nodig, en medicijnen. Terugkeer is voor hem onverantwoord, omdat dit een groot risico op suicide zou zijn. Met een advocaat vraagt hij daarom een verblijfsvergunning aan op medische gronden. Inmiddels wacht hij alweer een jaar op de uitkomst daarvan.
Ondanks zijn slechte medische conditie, krijgt hij geen opvang en geen leefgeld. Hij woont een tijd bij vrienden en kennissen, en slaapt soms nachten op straat. Af en toe wil hij niet meer leven. Dan ziet hij geen toekomst meer.
Hij is altijd bang buiten.
Gelukkig krijgt hij sinds kort opvang van Vluchtelingen in de Knel, zodat hij minder afhankelijk is van zijn vrienden en niet meer op straat hoeft te slapen.
top
24 en geen toekomst
In 2002 komt een 16 jarige Iraniër via Turkije naar Nederland. Hij verloor zijn politiek actieve ouders al op jonge leeftijd. Zijn oudere broer wordt vermoord tijdens de studentenopstand in 1999. De grootouders regelen via vrienden mensensmokkelaars die de 16 jarige naar Europa brengen.
Hij krijgt geen asiel en is op een gegeven moment uitgeprocedeerd. In 2007 wordt hij bij een controle opgepakt omdat hij geen papieren kan laten zien. Hij wordt vastgezet en uiteindelijk is er een advocaat die een nieuwe procedure start. Na 3 maanden komt hij daarom vrij en wordt op straat gezet. Hij weet niet waar hij naar toe moet. De overheid zet hem niet uit, maar vangt hem ook niet op.
Gelukkig heeft hij inmiddels hulp gekregen van de noodopvang in Utrecht. Nog steeds wacht hij op de uitkomst van zijn aanvraagprocedure, en hoopt hij op een positieve beslissing. Hij voelt zich ongelukkig omdat hij zo afhankelijk is van de vrijwilligers van de noodopvang.
top
Hoogzwanger op straat
Een Afghaanse vrouw met dochter werd in 2006 uit het AZC op straat gezet toen hun asielaanvraag werd afgewezen. De vrouw was zwanger. De asielaanvraag van haar man, die iets later naar Nederland was gekomen, was nog niet afgelopen. Hij mocht nog wel in het AZC blijven wonen.
Bij de bevalling bleek dat het zoontje ernstige medische problemen had. Hij moest onder behandeling van een kinderarts blijven. Terugkeer naar Afghanistan zou voor de vrouw en haar twee kinderen onverantwoord zijn. Er was geen familie die haar kon opvangen, er was onvoldoende medische zorg voor het zoontje gegarandeerd. Daarom vroegen zij om een verblijfsvergunning op medische gronden.
In afwachting van de beslissing op de aanvraag, mag de familie in Nederland blijven. Maar opvang krijgen ze niet, totdat er een beslissing genomen is. Ze worden nu opgevangen door Vluchtelingen in de Knel.
Zolang dat nog mag...
top
Mehdi kan niet terug naar Palestina
Mehdi is een Palestijn, geboren op de Westbank. Bij zijn aankomst in Nederland in 2002 diende hij een asielverzoek in. Dit werd gelijk afgewezen en hij werd direct in vreemdelingenbewaring vastgezet. De uitzetting lukte niet en na zes maanden werd hij op straat gezet, ‘geklinkerd’ zoals Justitie dat noemt.
Sindsdien heeft Mehdi geprobeerd om naar Palestina terug te keren. Dat lukte niet, Palestijnen kunnen niet meer terug als ze eenmaal het land uit zijn. Daarom werd in 2005 een aanvraag ingediend voor 'buitenschuld': buiten eigen schuld niet terug kunnen naar je eigen land. Al die tijd kreeg Mehdi geen voorzieningen: geen opvang, geen leefgeld, geen recht om te werken. Het eerste jaar na het indienen van zijn aanvraag heeft de gemeente Amsterdam hem ondersteund, daarna hield deze steun op. Hij moest leven van klusjes, en financiële steun van anderen.
Pas in 2009 kwam hetantwoord van de IND: hij kreeg zijn verblijfsvergunning. Hij heeft een advies voor anderen: “Geef nooit op. Het is moeilijk, de IND geeft niet zomaar een status. Zonder hulp had ik niet geweten wat ik moest doen.” Met een doos vol zoetigheid, een truitje voor de winter en een blouse voor de zomer bedankt hij voor alle steun.
top
Getraumatiseerde Afghaan afhankelijk van hulp
Khaled uit Uruzgan (Afghanistan) vroeg in 2003 asiel. Maar tijdens zijn asielprocedure werden zijn psychiatrische problemen niet onderkend. Pas in 2006 is het de organisatie ASKV uit Amsterdam gelukt om psychiatrische behandeling voor hem regelen bij het Equatorproject van het AMC, een project specifiek gericht op de behandeling van getraumatiseerde vluchtelingen.
In 2006 diende hij een aanvraag in voor een verblijfsvergunning, op medische gronden. Recht op opvang en onderdak kreeg hij daarmee niet. Wel kreeg hij een jaar financiële ondersteuning vanuit de gemeente. Daarna heeft hij een tijd onderdak en leefgeld van het ASKV gekregen.
De lang verwachte verblijfsvergunning kwam uiteindelijk in 2008. Khaled: “Wat zouden mensen moeten doen zonder hulp? Illegaal zijn is heel moeilijk, je hebt geen verzekering, en bent altijd bang teruggestuurd te worden”.
top
Doodsbang voor beheksing
De Angolese Rachelle is met haar zoontje in 2001 naar Nederland gekomen. Haar man was betrokken bij een politieke beweging, en hij werd gezocht. Ze werd daardoor regelmatig lastig gevallen door de politie. Maar niet alleen de politiek ontvluchtte ze. Ook het voortdurende huiselijk geweld van haar man en zijn vader, waar ze bij in woonde. Ze was ervan overtuigd dat haar zoontje door zijn opa behekst was.
In 2008 raakte ze uitgeprocedeerd en werd het hele gezin op straat gezet. Rachelle zocht steeds onderdak bij vriendinnen. Haar zoontje van 8 kon vanwege de wisselende adressen niet meer naar school. Na een paar maanden kregen ze opvang in Utrecht.
In Utrecht werden de traumatiserende effecten van de beheksing van het zoontje pas goed duidelijk. Zowel moeder als zoon hebben intensieve therapie nodig. Een verblijfsvergunning wordt binnenkort aangevraagd. De komende jaren zal het gezin moeten wachten op een antwoord. Al die tijd hebben ze geen recht op opvang en financiele steun. Gelukkig is de noodopvang Utrecht bereid om te helpen.
top
Schipholbrand-slachtoffer jarenlang getraumatiseerd op straat
Meneer Zhang zat op Schiphol vast toen daar in 2005 brand uitbrak. Hij werd direkt daarna overgeplaatst naar een ander detentiecentrum. De artsen daar zagen wel dat hij nog erg in de war was door de brand, maar lieten hem na een paar maanden toch zonder voorzieningen op straat zetten.
Direkt daarna vroeg een advocaat een verblijfsvergunninng voor hem aan, vanwege de traumatische ervaringen die hij had opgedaan. Hij kon daarom niet meer uitgezet worden, maar kreeg ook geen opvang. Hij woonde bij vrienden en kennissen, maar die vonden het moeilijk om hem onderdak te geven. Hij schreeuwde 's nachts, en maakte dan de kinderen wakker. Of hij ging slaapwandelen. Sommige nachten wilde niemand hem helpen, dan sliep hij op straat. In die tijd kreeg hij ook geen medische zorg meer.
In 2008 kwam hij in contact met de hulpverlening, die hem direct verwezen naar een psychiater. Daar werd zijn trauma erkend en kreeg hij eindelijk de behandeling die hij nodig had. Gelukkig heeft hij sinds een paar maanden opvang gekregen in de Noodopvang. Op zijn aanvraag uit 2005 heeft hij nog steeds geen definitief antwoord van de IND gekregen.
top